Verblijven in en vergroeid raken met Afrika en zijn rijke cultuur. Het heeft sporen nagelaten in het werk wat Jenny Verplanke (vaak verkeer gespeld als Jenny Verplancke) de laatste jaren laat zien. Op geheel eigen wijze heeft zij de feesten en gebruiken in haar schilderijen tot leven laten komen. Niet de kijk van nieuwsgierige toeristen maar van iemand die doorgedrongen is tot de ziel van het Afrikaanse zijn. Van de mensen in het dorp kreeg ze de naam, Naka. Het betekent tweelingzus. Het wijst op een verbondenheid met de mensen. Die verbondenheid vindt zijn oorsprong in een diep geloof in God.

De eigen stijl blijvend herkenbaar en toch steeds in ontwikkeling zoekt zij in een krachtige compositie steeds rust uit te stralen. Nog steeds mag men haar werk lyrisch abstract noemen. Toch getuigend van een heel persoonlijke invulling. Zonder ergens tegenaan te willen schoppen zet haar werk ons aan het denken. Soms brengt het ons aan het twijfelen over de zogenaamde zekerheden van ons bestaan.

De jaren in een totaal andere cultuur hebben haar werk verrijkt en versoberd. Onmiskenbaar duiken daar symbolen op die verwijzen naar inheemse rituelen. Evenzeer krijgen de uitgestrekte vlakten en de woeste natuur er zijn weerspiegeling. Eenvoud en complexiteit schijnen elkaar niet te hinderen. Elk schilderij heeft zijn verhaal en emoties maar dringt die niet op. Zij laat ons vrij zelf te zwerven en op ontdekking te gaan.

De zoektocht in Afrika bracht een serie boeiende schilderijen tot stand. Die hebben met Jenny gemeen dat ze staan als een huis zonder ons op te sluiten in zijn enge ruimtes. Het leven speelt zich af buiten de besloten ruimte van het kleinmenselijk denken. Zoals het leven geleefd wordt buiten de kleine ruimtes van de Afrikaanse huisjes en hutten.

Jenny schuwt de emotie niet. Zij vlucht ook niet voor zijn spontane ontladingen. Deze elementen hebben haar schilderen dermate beïnvloed dat het ook ons niet onberoerd meer laat. Zij schildert zoals zij is.